 امام ميفرمايد: خداي را دو گونه علم است:
علم مخزون كه آن را خود داند و بس و به كسي آن را تعليم ندهد.
علمي كه آن را به فرشتگان و پيامبران خود ميآموزد و آگاهيهاي موردنيازشان را در امر رسالت عرضه ميدارد.
بداء: عبارت از اين است كه خداي به اقتضاي مصلحت، تعلق ارادهاش را به امري اعلام مينمايد در حالي كه به واقع و نفس امر ارادهاش متعلق به ديگري است كه حتي ممكن است در جهت مخالف و ضدآن باشد و آن اراده را پس از رفع موانع و گذشت مصلحت ظاهر ميسازد.
|
|
|
|
