| پرتو اين كـوكب رخـشان نگر |
|
كوكبه شـاه خراسـان نـگـر |
| آينه غـيـب نـمـا را ببـيـن |
|
ترك خودى گوى و خدا را ببين |
| هركه بر او نور رضا تافته است |
|
دردل خود گنج رضا يافته است |
| سايه شه مايه خرسـندى است |
|
مُلك رضا مُلك رضامندى است |
| كعبه كجا؟ طَوف حَريمش كجا؟ |
|
نافه كجا؟ بـوى نسيمش كجا؟ |
| خاك ز فـيض قدَمش زر شده |
|
وز نـفسش نافه معطّر شـده |
| مـن كيم؟ از خيلِ غلامان او |
|
دستِ طلب سوده به دامان او |
| ذرّه سرگشته خورشيدِ عشق |
|
مرده، ولى زنده جاويدِ عشق |
| شـاه خراسان را دربان منَم |
|
خـاك درِ شاه خراسان منَم |