دخيل بند ضريحت
 

عارف اگر زشعشعه هو تو را شناخت

سالک زقدر و منزلت" او" تو را شناخت

بيدل به خلق و خوي خداجو تو را شناخت

من بنده کسي که چو آهو تو را شناخت

پيچيد چو ني نواي تو در بند بندمان

يا ثامن الائمه رها کن زبندمان

خورشيد با جمال جميلت جميل نيست

بر درگه جلال تو گردون جليل نيست

جايي که همرکاب تو غير از " خليل" نيست

ديگر مجال پر زدن جبرئيل نيست

وقتي به محضر تو شرفياب مي شوم

از شرم شعله مي کشم و آب مي شوم

کوثر پياله زشراب طهور توست

طور شهود پرتو فاش ظهور توست

سيناي جلوه شاهد نور حضور توست

خورشيد هم از آينه داران نور توست

چشمم که محو حسن مليح تو مي شود

اشکم دخيل بند ضريح تو مي شود

خواهي بخوان به پيشم و خواهي جواب کن

يا لطف کن به حال دلم يا عتاب کن

يا بيش از اين خراب غمت را خراب کن

اما مرا ز زمره ياران حساب کن

مپسند بار خواهش ما را به ذمه ات

سوگند مي دهم به جواد الائمه ات

آن زايرم که آمده با دست خالي ام

رحمي به دل شکستگي و خسته حالي ام

بال و پري ببخش به بي دست و بالي ام

کز شاعران حضرت مولي الموالي ام

پرواز را زخاطر خود بريده ايم ما

هر چند زنده ايم ولي مرده ايم ما

هر جا که مي رويم خيال تو مي کنيم

در باغ گل خيال مجال تو مي کنيم

صدها غزل نثار غزال تو مي کنيم

با اين بهانه ياد وصال تو مي کنيم

تا لطف خويش بيشتر از پيش کرده اي

ما را کبوتر حرم خويش کرده اي

محمد علي مجاهدي