| مر به درگهت امشب به عشق خواندى و خوانى |
|
كـه هـر كـه سوى تو آيد شفيع او دو جهانى |
| به يـمـن مـرحـمتت آمدم ز سر به سرايت |
|
تو خـواسـتى به عنايت نوازى ام كه چو جانى |
| كرامـت از يـم عـشقت گرفته ام همه عمرم |
|
هر آن كه خواست بر او هم كريم دور و زمانى |
| حديـث عـشـق تـو را با زبان جان بسرايم |
|
چرا كـه خامـه عاشق شكسته است و تو دانى |
| ز رحمـتـت چه بگويم، ز حكمتت چه سرايم؟ |
|
تو كـان فـيـضى و حكمت، مقام بخش جنانى |
| هر آن كـه بـر سـر كويت سرى زند به تمنا |
|
به عـشـق گـشـتـه منور كه شاه نوررسانى |
| به شـوق نـوش ز كوثر، سرود ايزدى از جان |
|
كه مـالـكـى تو بر اين يم، چرا كه وارث آنى |